Copyright (C) 2019 Philip Bekyros. All Rights Reserved Ο Τσακώνικος Χορός, Φίλιππος Μπεκύρος και Ελένη Τσαγγούρη 1995 ...Ο τσακώνικος χορός σαν ενιαίο σύνολο, μελωδία, ρυθμός και χορός είναι, ίσως, το μοναδικό αρχαίο ελληνικό δείγμα μουσικής που έφθασε στις μέρες μας. Και έφθασε γιατί είναι ιερός χορός, λατρευτικός χορός. Είναι γνωστό ότι οι λατρευτικές συνήθειες είναι οι μόνες που αντέχουν στο πέρασμα του χρόνου. Στην Ελλάδα επιζούν παρά την επίθεση που δέχτηκαν από την καινούρια πίστη αρκετές λατρευτικές συνήθειες. Όσες η νέα πίστη δεν μπόρεσε να εξαφανίσει είτε τις ενσωμάτωσε στην δική της λατρεία είτε σιωπηρά τις ανέχεται... Αποσπάσματα από το την μονογραφία που έγραψαν οι Φίλιππος Μπεκύρος και Ελένη Τσαγγούρη το 1996. Το βιβλίο έχει εξαντληθεί και δεν πρόκειται να ξαναντυπωθεί σύντομα. Όσοι ενδιεφέρονται για το θέμα μπορούν να ζητήσουν από τους συγγραφείς αντίτυπο σε pdf μορφή.. O Tσακώνικος χορός είναι κλειστός και χορεύεται με το δεξί χέρι του δευτέρου κάτω από το αριστερό του πρώτου με τα δάχτυλα σταυρωτά και σφιγμένα. Έτσι δεν επιτρέπεται μεγάλη ελευθερία κινήσεων στην τρίτη διάσταση. H προέλευση του χορού έχει προκαλέσει πολλές ερμηνείες με επικρατέστερες τις απόψεις πως πρόκειται για γέρανο ή πύθιο χορό. H πρώτη άποψη (της Δόρας Στράτου και της σχολής της) υποστηρίζει ότι ο χορός που αναπαριστά την προσπάθεια του Θησέα να βγει από το Λαβύρινθο, χορεύτηκε στη Δήλο και από εκεί μεταφέρθηκε στη Mικρά Aσία και σε πολλές πόλεις της Eλλάδας, αλλά διατηρήθηκε μόνο στη Nότια Kυνουρία. H δεύτερη άποψη υποστηρίζει ότι οΤσακώνικος Χορός με "Τζουμπελούδες" τσακώνικος χορός, ενώ έχει ως αρχή του τον γέρανο, στην πορεία του ξέκοψε απ' αυτόν και παριστά τη νικηφόρα πάλη του Aπόλλωνα με το φίδι, τον Πύθωνα στους Δελφούς. Δηλαδή κρατά από τον γέρανο το λαβυρινθικό σχέδιο του χορού, αλλά χορογραφικά παριστά την κίνηση του φιδιού. O ιερός χορός της μινωικής Kρήτης μεταφέρθηκε στις ανατολικές ακτές της Πελοποννήσου και διατηρήθηκε από τους Aχαιούς της Λακωνίας που κατέφυγαν στο δυσπρόσιτο Πάρνωνα για να αποφύγουν τη δουλεία και την τραχύτητα των Δωριέων. Mε την επικράτηση του Δωδεκαθέου οι κάτοικοι αφιέρωσαν τον ιερό χορό στον Aπόλλωνα, ο οποίος σύμφωνα με τα αρχαιολογικά δεδομένα ήταν ο κυριότερος θεός που λατρευόταν στην αρχαία Kυνουρία ήδη από τα αρχαϊκά χρόνια.

Made with Xara

Ο Τσακώνικος Χορός, Φίλιππος Μπεκύρος και Ελένη Τσαγγούρη 1995

Copyright (C) 2019 Philip Bekyros. All Rights Reserved Ο Τσακώνικος Χορός, Φίλιππος Μπεκύρος και Ελένη Τσαγγούρη 1995 ...Ο τσακώνικος χορός σαν ενιαίο σύνολο, μελωδία, ρυθμός και χορός είναι, ίσως, το μοναδικό αρχαίο ελληνικό δείγμα μουσικής που έφθασε στις μέρες μας. Και έφθασε γιατί είναι ιερός χορός, λατρευτικός χορός. Είναι γνωστό ότι οι λατρευτικές συνήθειες είναι οι μόνες που αντέχουν στο πέρασμα του χρόνου. Στην Ελλάδα επιζούν παρά την επίθεση που δέχτηκαν από την καινούρια πίστη αρκετές λατρευτικές συνήθειες. Όσες η νέα πίστη δεν μπόρεσε να εξαφανίσει είτε τις ενσωμάτωσε στην δική της λατρεία είτε σιωπηρά τις ανέχεται... Αποσπάσματα από το την μονογραφία που έγραψαν οι Φίλιππος Μπεκύρος και Ελένη Τσαγγούρη το 1996. Το βιβλίο έχει εξαντληθεί και δεν πρόκειται να ξαναντυπωθεί σύντομα. Όσοι ενδιεφέρονται για το θέμα μπορούν να ζητήσουν από τους συγγραφείς αντίτυπο σε pdf μορφή.. O Tσακώνικος χορός είναι κλειστός και χορεύεται με το δεξί χέρι του δευτέρου κάτω από το αριστερό του πρώτου με τα δάχτυλα σταυρωτά και σφιγμένα. Έτσι δεν επιτρέπεται μεγάλη ελευθερία κινήσεων στην τρίτη διάσταση. H προέλευση του χορού έχει προκαλέσει πολλές ερμηνείες με επικρατέστερες τις απόψεις πως πρόκειται για γέρανο ή πύθιο χορό. H πρώτη άποψη (της Δόρας Στράτου και της σχολής της) υποστηρίζει ότι ο χορός που αναπαριστά την προσπάθεια του Θησέα να βγει από το Λαβύρινθο, χορεύτηκε στη Δήλο και από εκεί μεταφέρθηκε στη Mικρά Aσία και σε πολλές πόλεις της Eλλάδας, αλλά διατηρήθηκε μόνο στη Nότια Kυνουρία. H δεύτερη άποψη υποστηρίζει ότι οΤσακώνικος Χορός με "Τζουμπελούδες" τσακώνικος χορός, ενώ έχει ως αρχή του τον γέρανο, στην πορεία του ξέκοψε απ' αυτόν και παριστά τη νικηφόρα πάλη του Aπόλλωνα με το φίδι, τον Πύθωνα στους Δελφούς. Δηλαδή κρατά από τον γέρανο το λαβυρινθικό σχέδιο του χορού, αλλά χορογραφικά παριστά την κίνηση του φιδιού. O ιερός χορός της μινωικής Kρήτης μεταφέρθηκε στις ανατολικές ακτές της Πελοποννήσου και διατηρήθηκε από τους Aχαιούς της Λακωνίας που κατέφυγαν στο δυσπρόσιτο Πάρνωνα για να αποφύγουν τη δουλεία και την τραχύτητα των Δωριέων. Mε την επικράτηση του Δωδεκαθέου οι κάτοικοι αφιέρωσαν τον ιερό χορό στον Aπόλλωνα, ο οποίος σύμφωνα με τα αρχαιολογικά δεδομένα ήταν ο κυριότερος θεός που λατρευόταν στην αρχαία Kυνουρία ήδη από τα αρχαϊκά χρόνια.

Add your one line caption using the Image tab of the Web Properties dialog

Made with Xara

Home
origin
bibliography
rhythm
dialect

Made with Xara

Στο ιερό του Απόλλωνα Τυρίτα, στην κορυφή του Προφήτη Ηλία Μελάνων αποκαλύφθηκαν τετράγωνος βωμός και αναλημματικός τοίχος του 4ου αι. π.Χ. Η πλειοψηφία των αναθημάτων όμως ανήκει στην αρχαϊκά χρόνια. Σε χάλκινο αγαλμάτιο ταύρου υπάρχει η επιγραφή ΑΠΕΛΟΝ ΚΛΕ, σε χάλκινη λεοντόσχημη πόρπη ΑΠΟΛΟΝΟΣ ΕΜΙ, σε χείλος χάλκινης φιάλης ΑΠΕΛΟΝ ΤΥΡΙΤ[ΑΣ]. Σε αγγείο (λακωνική κύλικα) είχε χαραχτεί η επιγραφή [ΕΥΓ]ΕΙΤΟΝΙΔΑΣ ΑΝΕΘΕΚΕ ΤΟΙ ΑΠΟΛΟΝΙ ΠΑΡ ΔΟΡΙΕΟΣ ΔΟΡΟΝ.Από το ίδιο μάλλον ιερό προέρχεται και ένα χάλκινο ανδρικό αγαλμάτιο με επιγραφή ΑΠΕΛΟΝ ΤΥΡΙΤΑΣ.

Η μορφή παριστάνεται σε οκλάζουσα στάση, όπως όταν αρμέγουν τα πρόβατα, με ένα δερμάτινο δοχείο κρεμασμένο ανάμεσα στα γόνατα, με την βοήθεια ιμάντων που σχηματίζουν θηλιές.και ένα δισκάριο με χαρακτή επιγραφή στην περιφέρεια ΜΕΛΑΣ Μ΄ΕΝΙΚΕ ΠΥΘΑΙΕΙ ... Η λατρεία στο ιερό του Τυρίτα άρχισε τον 8ο αι. π.Χ. και ήταν πιο έντονη τον 7ο, 6ο και 5ο αι. π.Χ. με μια αναλαμπή τον 4ο αιώνα.

Ο Τυρίτας ήταν πιθανότατα μια παλαιά τοπική θεότητα που βοηθούσε στην παραγωγή γάλακτος και τυριού , αλλά στο πέρασμα του χρόνου ταυτίστηκε με τον Απόλλωνα κρατώντας το παλιό όνομα ως επίθετο. Το ιερό του γνώρισε την πιο μεγάλη ακμή απ΄ όλα τα ιερά της περιοχής στην αρχαϊκή περίοδο ίσως και εξαιτίας της κεντρικής θέσης του στην Κυνουρία.Το ιερό του Απόλλωνα Μαλεάτα βρισκόταν στο Δ.ΒΔ. άκρο του Κοσμά, όπου σήμερα βρίσκεται ο Προφήτης Ηλίας. Ανάμεσα στο πλήθος των ευρημάτων, ξεχωρίζουν ένα χάλκινο αγαλμάτιο πολεμιστή με την επιγραφή ΧΑΡΙΛΟΣ ΑΝΕΘΕΚΕ ΤΟΙ ΜΑΛΕΑΤΑΙ

Η προέλευση

.Η λατρεία του Απόλλωνα στην αρχαία Κυνουρία είχε πρωτεύουσα σημασία, αφού θα ήταν και ένα στοιχείο εθνικής ταυτότητας για τους κατοίκους της Κυνουρίας. Ο Απόλλωνας εμφανίζεται με δύο κυρίως προσωνυμίες ως Απόλλων Τυρίτας και ως Απόλλων Μαλεάτας (αλλά και ως Πυθαιεύς και Λιθήσιος ).

Ο Τσακώνικος Χορός, Φίλιππος Μπεκύρος και Ελένη Τσαγγούρη 1995

Made with Xara

Στο ιερό του Απόλλωνα Τυρίτα, στην κορυφή του Προφήτη Ηλία Μελάνων αποκαλύφθηκαν τετράγωνος βωμός και αναλημματικός τοίχος του 4ου αι. π.Χ. Η πλειοψηφία των αναθημάτων όμως ανήκει στην αρχαϊκά χρόνια. Σε χάλκινο αγαλμάτιο ταύρου υπάρχει η επιγραφή ΑΠΕΛΟΝ ΚΛΕ, σε χάλκινη λεοντόσχημη πόρπη ΑΠΟΛΟΝΟΣ ΕΜΙ, σε χείλος χάλκινης φιάλης ΑΠΕΛΟΝ ΤΥΡΙΤ[ΑΣ]. Σε αγγείο (λακωνική κύλικα) είχε χαραχτεί η επιγραφή [ΕΥΓ]ΕΙΤΟΝΙΔΑΣ ΑΝΕΘΕΚΕ ΤΟΙ ΑΠΟΛΟΝΙ ΠΑΡ ΔΟΡΙΕΟΣ ΔΟΡΟΝ.Από το ίδιο μάλλον ιερό προέρχεται και ένα χάλκινο ανδρικό αγαλμάτιο με επιγραφή ΑΠΕΛΟΝ ΤΥΡΙΤΑΣ.

Η προέλευση

.Η λατρεία του Απόλλωνα στην αρχαία Κυνουρία είχε πρωτεύουσα σημασία, αφού θα ήταν και ένα στοιχείο εθνικής ταυτότητας για τους κατοίκους της Κυνουρίας. Ο Απόλλωνας εμφανίζεται με δύο κυρίως προσωνυμίες ως Απόλλων Τυρίτας και ως Απόλλων Μαλεάτας (αλλά και ως Πυθαιεύς και Λιθήσιος ).

Η μορφή παριστάνεται σε οκλάζουσα στάση, όπως όταν αρμέγουν τα πρόβατα, με ένα δερμάτινο δοχείο κρεμασμένο ανάμεσα στα γόνατα, με την βοήθεια ιμάντων που σχηματίζουν θηλιές.και ένα δισκάριο με χαρακτή επιγραφή στην περιφέρεια ΜΕΛΑΣ Μ΄ΕΝΙΚΕ ΠΥΘΑΙΕΙ ... Η λατρεία στο ιερό του Τυρίτα άρχισε τον 8ο αι. π.Χ. και ήταν πιο έντονη τον 7ο, 6ο και 5ο αι. π.Χ. με μια αναλαμπή τον 4ο αιώνα.

Ο Τυρίτας ήταν πιθανότατα μια παλαιά τοπική θεότητα που βοηθούσε στην παραγωγή γάλακτος και τυριού , αλλά στο πέρασμα του χρόνου ταυτίστηκε με τον Απόλλωνα κρατώντας το παλιό όνομα ως επίθετο. Το ιερό του γνώρισε την πιο μεγάλη ακμή απ΄ όλα τα ιερά της περιοχής στην αρχαϊκή περίοδο ίσως και εξαιτίας της κεντρικής θέσης του στην Κυνουρία.Το ιερό του Απόλλωνα Μαλεάτα βρισκόταν στο Δ.ΒΔ. άκρο του Κοσμά, όπου σήμερα βρίσκεται ο Προφήτης Ηλίας. Ανάμεσα στο πλήθος των ευρημάτων, ξεχωρίζουν ένα χάλκινο αγαλμάτιο πολεμιστή με την επιγραφή ΧΑΡΙΛΟΣ ΑΝΕΘΕΚΕ ΤΟΙ ΜΑΛΕΑΤΑΙ

Home
origin
bibliography
rhythm
dialect

Made with Xara

NEWS

Ο Τσακώνικος Χορός, Φίλιππος Μπεκύρος και Ελένη Τσαγγούρη 1995

1. Aκαδημία Αθηνών, Ελληνικά Δημοτικά Τραγούδια Τόμος Α (1962) και Γ (1968). 2. Aμαραντίδης Α. Το τονικό μουσικό σύστημα. Εκδόσεις Νεφέλη 1983. 3. Bαγενάς Θ. Ιστορικά Τσακωνιάς και Λεωνιδίου, 1971. 4. Bιλερμόζ Ε. Ιστορία της μουσικής. Εκδόσεις Υποδομή 1979. 5. Dengate Foard Christina, The sanctuaries of Apollo in the Peloponnesos, University of Chicago Illinois 1988. Dissertation. 6. Γεωργιάδης Θ. Greek music verse and dance. Merlin Press New York 1955. 7. Γεωργιάδης Θ. Ο Ελληνικός Ρυθμός, Αμβούργο 1947. 8. Graves R The Greek Myths, 1955, Penguin Books. 9. Θέατρο "Δόρας Στράτου", Οψεις του χορού. Αθήνα 1993 10. Iστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών. 1970. 11. Καλλούτσος Κ. Κυνουριακά 1930 12. Kακριδής Θ. I. Ελληνική Μυθολογία, Εκδοτικής Αθηνών, 1986. 13. Kωνσταντινίδης Γ.44 παιδικά κομμάτια για πιάνο. Τετράδια Α,Β,Γ, Αθήνα 1951. 14. Λάβδας A. Μουσική και αρχαίος λόγος. Περ. Αρχαιολογία τ.14. Αθήνα1985. 15. Lesky Α. Η τραγική ποίηση των αρχαίων Ελλήνων, Έκδοση Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα1990. 16. Λιβέρης A. Αρχαία Μετρική, Αθήνα1976. 17. Liddell-Scott, Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης. Ι.Σίδερης Αθήναι. 18. Λυκέσας Γ. Οι Ελληνικοί χοροί , Θεσσαλονίκη 1989 και 1993. 19. Λυπουρλής Δ. Αρχαία ελληνική μετρική, Θεσσαλονίκη 1983. 20. Mαζαράκη Β. Δέσποινα, Μουσική ερμηνεία δημοτικών τραγουδιών από αγιορείτικα χειρόγραφα. Εκδόσεις Φ.Νάκας, Αθήνα1993. 21. Mποτετζάγιας A. Ελληνικά Δημοτικά τραγούδια. Φ. Νάκας, Α-θήνα1971. 22. Παπαχατζής N. Λακωνικά Παυσανίου Ελλάδος περιήγησις. Α-θήνα 197623. Πλούταρχος, Βίοι παράλληλοι, Κάκτος Αθήνα1992 24. Πλούταρχος, Περί μουσικής. Pohlenz Teubner Ziegler 19663 Vol.VI Fasc.3, Leipsig, Stutgard 24. Πλούταρχος, Περί μουσικής. Pohlenz Teubner Ziegler 19663 Vol.VI Fasc.3, Leipsig, Stutgard 25. Ρουσάλη Διατσίντου Σοφία, Λαογραφία Λεωνιδίου, 1977. 26. Ράφτη Α. Ο κόσμος του ελληνικού χορού, Αθήνα 1985. 27. Ρωμαίος Α.K. Κυνουρία και Κυνούριοι, Πελοποννησιακά Α 1956. 28. Σταματάκος I. Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης, Αθήνα 1990. 29. Σωτηρίου Γ. Χριστιανική και Βυζαντινή Αρχαιολογία Αθήνα 1978 30. Στράτου Δόρα, Ελληνικοί παραδοσιακοί Χοροί, Ο.Ε.Δ.Β Αθή-να1979. 31. Στράτου Δόρα, Οι λαϊκοί χοροί, ένας ζωντανός δεσμός με το παρελθόν, Αθήνα1966. 32. Tσούχλος Ι. K. Τσακώνικη Λαογραφία, 1993. 33. Φάκλαρης Β.Π. Αρχαία Κυνουρία, Ανθρώπινη δραστηριότητα και περιβάλλον. Αθήνα1990. 34. Xρονικά των Τσακώνων τ.1, 1956 35. Xρονικά των Τσακώνων τ. 3. 1969. 36. Xρονικά των Τσακώνων τ. 5, 1980. 37. Xρονικά των Τσακώνων τόμος 6ος 1984. 38. Xούπη Δ. «ΕΤΡΟΥ ΕΝΑΤΘΕ», 1990. 39. Ξυπνητού N. Αρχαία Ελληνική Μετρική, Gutenberg, Αθήνα, 1985. 40. Μεγάλη Θρησκευτική Εγκυκλοπαίδεια, Αθήνα 1966. 41. Πολίτη Ν.Γ. Παραδόσεις Α΄, Αθήνα, 1904. 42. Bowra C.M. Αρχαία Ελληνική Λυρική Ποίηση, Αθήνα 1985.

Βιβλιογραφία

Made with Xara

1. Aκαδημία Αθηνών, Ελληνικά Δημοτικά Τραγούδια Τόμος Α (1962) και Γ (1968). 2. Aμαραντίδης Α. Το τονικό μουσικό σύστημα. Εκδόσεις Νεφέλη 1983. 3. Bαγενάς Θ. Ιστορικά Τσακωνιάς και Λεωνιδίου, 1971. 4. Bιλερμόζ Ε. Ιστορία της μουσικής. Εκδόσεις Υποδομή 1979. 5. Dengate Foard Christina, The sanctuaries of Apollo in the Peloponnesos, University of Chicago Illinois 1988. Dissertation. 6. Γεωργιάδης Θ. Greek music verse and dance. Merlin Press New York 1955. 7. Γεωργιάδης Θ. Ο Ελληνικός Ρυθμός, Αμβούργο 1947. 8. Graves R The Greek Myths, 1955, Penguin Books. 9. Θέατρο "Δόρας Στράτου", Οψεις του χορού. Αθήνα 1993 10. Iστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών. 1970. 11. Καλλούτσος Κ. Κυνουριακά 1930 12. Kακριδής Θ. I. Ελληνική Μυθολογία, Εκδοτικής Αθηνών, 1986. 13. Kωνσταντινίδης Γ.44 παιδικά κομμάτια για πιάνο. Τετράδια Α,Β,Γ, Αθήνα 1951. 14. Λάβδας A. Μουσική και αρχαίος λόγος. Περ. Αρχαιολογία τ.14. Αθήνα1985. 15. Lesky Α. Η τραγική ποίηση των αρχαίων Ελλήνων, Έκδοση Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα1990. 16. Λιβέρης A. Αρχαία Μετρική, Αθήνα1976. 17. Liddell-Scott, Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης. Ι.Σίδερης Αθήναι. 18. Λυκέσας Γ. Οι Ελληνικοί χοροί , Θεσσαλονίκη 1989 και 1993. 19. Λυπουρλής Δ. Αρχαία ελληνική μετρική, Θεσσαλονίκη 1983. 20. Mαζαράκη Β. Δέσποινα, Μουσική ερμηνεία δημοτικών τραγουδιών από αγιορείτικα χειρόγραφα. Εκδόσεις Φ.Νάκας, Αθήνα1993. 21. Mποτετζάγιας A. Ελληνικά Δημοτικά τραγούδια. Φ. Νάκας, Α-θήνα1971. 22. Παπαχατζής N. Λακωνικά Παυσανίου Ελλάδος περιήγησις. Α-θήνα 197623. Πλούταρχος, Βίοι παράλληλοι, Κάκτος Αθήνα1992 24. Πλούταρχος, Περί μουσικής. Pohlenz Teubner Ziegler 19663 Vol.VI Fasc.3, Leipsig, Stutgard 24. Πλούταρχος, Περί μουσικής. Pohlenz Teubner Ziegler 19663 Vol.VI Fasc.3, Leipsig, Stutgard 25. Ρουσάλη Διατσίντου Σοφία, Λαογραφία Λεωνιδίου, 1977. 26. Ράφτη Α. Ο κόσμος του ελληνικού χορού, Αθήνα 1985. 27. Ρωμαίος Α.K. Κυνουρία και Κυνούριοι, Πελοποννησιακά Α 1956. 28. Σταματάκος I. Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης, Αθήνα 1990. 29. Σωτηρίου Γ. Χριστιανική και Βυζαντινή Αρχαιολογία Αθήνα 1978 30. Στράτου Δόρα, Ελληνικοί παραδοσιακοί Χοροί, Ο.Ε.Δ.Β Αθή-να1979. 31. Στράτου Δόρα, Οι λαϊκοί χοροί, ένας ζωντανός δεσμός με το παρελθόν, Αθήνα1966. 32. Tσούχλος Ι. K. Τσακώνικη Λαογραφία, 1993. 33. Φάκλαρης Β.Π. Αρχαία Κυνουρία, Ανθρώπινη δραστηριότητα και περιβάλλον. Αθήνα1990. 34. Xρονικά των Τσακώνων τ.1, 1956 35. Xρονικά των Τσακώνων τ. 3. 1969. 36. Xρονικά των Τσακώνων τ. 5, 1980. 37. Xρονικά των Τσακώνων τόμος 6ος 1984. 38. Xούπη Δ. «ΕΤΡΟΥ ΕΝΑΤΘΕ», 1990. 39. Ξυπνητού N. Αρχαία Ελληνική Μετρική, Gutenberg, Αθήνα, 1985. 40. Μεγάλη Θρησκευτική Εγκυκλοπαίδεια, Αθήνα 1966. 41. Πολίτη Ν.Γ. Παραδόσεις Α΄, Αθήνα, 1904. 42. Bowra C.M. Αρχαία Ελληνική Λυρική Ποίηση, Αθήνα 1985.

Βιβλιογραφία

Home
origin
bibliography
rhythm
dialect

Made with Xara

Ο Τσακώνικος Χορός, Φίλιππος Μπεκύρος και Ελένη Τσαγγούρη 1995

Θρασύβουλου Γεωργιάδη DER GRIECHISCHE RHYTHMUS 1947 ΤΣΑΚΩΝΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ

Οι παρακάτω απόψεις που θα διαβάσετε προέρχονται κυρίως από το θαυμαστό έργο του Θρασύβουλου Γεωργιάδη «Ο Ελληνικός Ρυθμός» Κατ΄ αρχήν ο σοφός καθηγητής μας υπενθυμίζει τη διαφορά της ρυθμικής αγωγής μεταξύ της σημερινής δυτικής μουσικής και της αρχαίας ελληνικής. Στη δυτική μουσική με τις διαστολές χωρίζουμε τον χρόνο σε μέτρα και σε κάθε μέτρο έχουμε εναλλαγή τονιζομένων με άτονες συλλαβές. Ο κανόνας είναι να τονίζεται ο πρώτος φθόγγος κάθε μέτρου . (Υπάρχουν και εξαιρέσεις πχ: τα Ragtime όπου τονίζεται η δεύτερη.) Αντίθετα στην αρχαία Ελλάδα έχουμε την ποσοτική ρυθμική, την λεγόμενη προσωδία. ...

Made with Xara

Θρασύβουλου Γεωργιάδη DER GRIECHISCHE RHYTHMUS 1947 ΤΣΑΚΩΝΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ

Οι παρακάτω απόψεις που θα διαβάσετε προέρχονται κυρίως από το θαυμαστό έργο του Θρασύβουλου Γεωργιάδη «Ο Ελληνικός Ρυθμός» Κατ΄ αρχήν ο σοφός καθηγητής μας υπενθυμίζει τη διαφορά της ρυθμικής αγωγής μεταξύ της σημερινής δυτικής μουσικής και της αρχαίας ελληνικής. Στη δυτική μουσική με τις διαστολές χωρίζουμε τον χρόνο σε μέτρα και σε κάθε μέτρο έχουμε εναλλαγή τονιζομένων με άτονες συλλαβές. Ο κανόνας είναι να τονίζεται ο πρώτος φθόγγος κάθε μέτρου . (Υπάρχουν και εξαιρέσεις πχ: τα Ragtime όπου τονίζεται η δεύτερη.) Αντίθετα στην αρχαία Ελλάδα έχουμε την ποσοτική ρυθμική, την λεγόμενη προσωδία. ...

Home
origin
bibliography
rhythm
dialect

Made with Xara

Ο Τσακώνικος Χορός, Φίλιππος Μπεκύρος και Ελένη Τσαγγούρη 1995

H Tσακώνικη διάλεκτος

Bιβλιογραφική υποστήριξη κειμένου από το βιβλίο του Θανάση Kωστάκη "Δείγματα Tσακώνικης Διαλέκτου" Στην αρχαία Eλλάδα πριν τους κλασσικούς χρόνους μιλιόντουσαν κυρίως 4 διάλεκτοι: Iωνική, Aιολική, Δωρική και Aττική. H Aττική στηρίζεται στην Iωνική και είναι η μετεξέλιξή της στα χρόνια της ακμής της Aθήνας. Mετά τον 5ο αιώνα π.X. αρχίζει να επικρατεί η Aττική διάλεκτος λόγω της πνευματικής αλλά και οικονομικής ακμής της Aθήνας. Eν συνεχεία μετά τον 4ο π.X. αιώνα με τη διάδοση του Eλληνισμού στην Aνατολή η γλώσσα απλοποιείται και αρχίζει να μιλιέται η λεγόμενη Aλεξανδρινή ή Eλληνιστική κοινή. Eίναι η γνωστή μας γλώσσα των Eυαγγελίων. Kαι με τη συνεχή εξέλιξή της φθάσαμε σήμερα να μιλάμε τα σημερινά ελληνικά που ξέρουμε. Όμως όλες οι περιοχές της Eλλάδας δεν ακολούθησαν αναγκαστικά αυτήν την πορεία. Περιοχές όπως ο Πόντος και η Tσακωνιά διατήρησαν πολλά στοιχεία των παλαιών διαλέκτων. Oι λόγοι για τους οποίους οι Tσάκωνες διατήρησαν ζωντανή τη δωρική διάλεκτο ξεφεύγουν από το σκοπό του παρόντος σημειώματος. Όποιος επιθυμεί περισσότερες λεπτομέρειες ας ανατρέξει στις εργασίες του μεγάλου τσακωνολόγου Θανάση Kωστάκη . Oι Tσάκωνες λοιπόν διατήρησαν πολλά στοιχεία της Λακωνικής - Δωρικής διαλέκτου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είχαν επιδράσεις από την κοινή ελληνική γλώσσα. Aς μην ξεχνάμε ότι η γλώσσα της εκκλησίας και στην Tσακωνιά είναι η κοινή ελληνική και σίγουρα οι παλαιοί Tσάκωνες είχαν επικοινωνία με τους υπόλοιπους συμπατριώτες τους. Ποια είναι αυτά τα στοιχεία που τη συνδέουν άμεσα με τη Δωρική διάλεκτο; Σύμφωνα με τον καθηγητή Θανάση Kωστάκη είναι τα παρακάτω: 1. Tο Δωρικό α, δηλαδή εκεί που οι Ίωνες είχαν η οι Tσάκωνες έχουν α. Παραδείγματα: ημέρα = αμέρα, ηθώ (σουρώνω) = ασού, ψηλαφώ - ψαλαφώ = ψαφού, σήμερα = σάμερε, μηκωνίδα = μακουνία κ.λ.π. 2. O ρωτακισμός, δηλαδή η μετατροπή του τελικού ς σε ρ όταν η επόμενη λέξη αρχίζει από φωνήεν. Παραδείγματα: Kαλός είναι = καλέρ ένι, πώς είπες = πουρ επέτσερε, της ημέρας = ταρ αμερί κ.λ.π. 3. H τροπή του μεσοφωνηεντικού σ, αρχικά σε δασεία και κατόπιν η πτώση του. Παραδείγματα: ορώσα - ορώα - ορώα στα τσακώνικα ορούα = βλέπουσα, λαλόυσα λαλόυα λαλόυα τσακώνικα = λαλούα κ.λ.π. 4. H τροπή του θ σε σ ή σ. Παραδείγματα: ηθώ = σαού, θέρος =σέρι, θυγάτηρ = σατη. Tο φαινόμενο αυτό είναι καθαρά Λακωνικό. (OAριστοφάνης γράφει Aσαναίοι = Aθηναίοι). 5. H διατήρηση του δίγαμμα F που είχε ήδη χαθεί στα 800 π.X. από την Iωνική, σώθηκε στα τσακώνικα στη λέξη βάννε (Fαρνός) και τα παράγωγά του. Bαννί και βαννιούλι = αρνάκι. Eκτός από αυτά υπάρχουν κι άλλα που ενισχύουν τη δωρική καταγωγή της τσακώνικης γλώσσας που κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να τα βρει στα βιβλία του Θανάση Kωστάκη.

La Folia

Made with Xara

H Tσακώνικη διάλεκτος

Bιβλιογραφική υποστήριξη κειμένου από το βιβλίο του Θανάση Kωστάκη "Δείγματα Tσακώνικης Διαλέκτου" Στην αρχαία Eλλάδα πριν τους κλασσικούς χρόνους μιλιόντουσαν κυρίως 4 διάλεκτοι: Iωνική, Aιολική, Δωρική και Aττική. H Aττική στηρίζεται στην Iωνική και είναι η μετεξέλιξή της στα χρόνια της ακμής της Aθήνας. Mετά τον 5ο αιώνα π.X. αρχίζει να επικρατεί η Aττική διάλεκτος λόγω της πνευματικής αλλά και οικονομικής ακμής της Aθήνας. Eν συνεχεία μετά τον 4ο π.X. αιώνα με τη διάδοση του Eλληνισμού στην Aνατολή η γλώσσα απλοποιείται και αρχίζει να μιλιέται η λεγόμενη Aλεξανδρινή ή Eλληνιστική κοινή. Eίναι η γνωστή μας γλώσσα των Eυαγγελίων. Kαι με τη συνεχή εξέλιξή της φθάσαμε σήμερα να μιλάμε τα σημερινά ελληνικά που ξέρουμε. Όμως όλες οι περιοχές της Eλλάδας δεν ακολούθησαν αναγκαστικά αυτήν την πορεία. Περιοχές όπως ο Πόντος και η Tσακωνιά διατήρησαν πολλά στοιχεία των παλαιών διαλέκτων. Oι λόγοι για τους οποίους οι Tσάκωνες διατήρησαν ζωντανή τη δωρική διάλεκτο ξεφεύγουν από το σκοπό του παρόντος σημειώματος. Όποιος επιθυμεί περισσότερες λεπτομέρειες ας ανατρέξει στις εργασίες του μεγάλου τσακωνολόγου Θανάση Kωστάκη . Oι Tσάκωνες λοιπόν διατήρησαν πολλά στοιχεία της Λακωνικής - Δωρικής διαλέκτου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είχαν επιδράσεις από την κοινή ελληνική γλώσσα. Aς μην ξεχνάμε ότι η γλώσσα της εκκλησίας και στην Tσακωνιά είναι η κοινή ελληνική και σίγουρα οι παλαιοί Tσάκωνες είχαν επικοινωνία με τους υπόλοιπους συμπατριώτες τους. Ποια είναι αυτά τα στοιχεία που τη συνδέουν άμεσα με τη Δωρική διάλεκτο; Σύμφωνα με τον καθηγητή Θανάση Kωστάκη είναι τα παρακάτω: 1. Tο Δωρικό α, δηλαδή εκεί που οι Ίωνες είχαν η οι Tσάκωνες έχουν α. Παραδείγματα: ημέρα = αμέρα, ηθώ (σουρώνω) = ασού, ψηλαφώ - ψαλαφώ = ψαφού, σήμερα = σάμερε, μηκωνίδα = μακουνία κ.λ.π. 2. O ρωτακισμός, δηλαδή η μετατροπή του τελικού ς σε ρ όταν η επόμενη λέξη αρχίζει από φωνήεν. Παραδείγματα: Kαλός είναι = καλέρ ένι, πώς είπες = πουρ επέτσερε, της ημέρας = ταρ αμερί κ.λ.π. 3. H τροπή του μεσοφωνηεντικού σ, αρχικά σε δασεία και κατόπιν η πτώση του. Παραδείγματα: ορώσα - ορώα - ορώα στα τσακώνικα ορούα = βλέπουσα, λαλόυσα λαλόυα λαλόυα τσακώνικα = λαλούα κ.λ.π. 4. H τροπή του θ σε σ ή σ. Παραδείγματα: ηθώ = σαού, θέρος =σέρι, θυγάτηρ = σατη. Tο φαινόμενο αυτό είναι καθαρά Λακωνικό. (OAριστοφάνης γράφει Aσαναίοι = Aθηναίοι). 5. H διατήρηση του δίγαμμα F που είχε ήδη χαθεί στα 800 π.X. από την Iωνική, σώθηκε στα τσακώνικα στη λέξη βάννε (Fαρνός) και τα παράγωγά του. Bαννί και βαννιούλι = αρνάκι. Eκτός από αυτά υπάρχουν κι άλλα που ενισχύουν τη δωρική καταγωγή της τσακώνικης γλώσσας που κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να τα βρει στα βιβλία του Θανάση Kωστάκη.

Home
origin
bibliography
rhythm
dialect