Τὸ τέλος τοῦ Δήμου Πρασιῶν
Σύμφωνα μὲ τὸ ὑπ’ἀριθ, 45 ἔγγραφό του Ἀρχείου Γούλελου οἱ δημότες τοῦ Δήμου Πρασιῶν ἐνοχοποιοῦν τὸν ἔπαρχο Κ.Χ. Μάλλη, τὰ κίνητρα τοῦ ὁποίου πρέπει νὰ γίνουν ἀντικείμενο ἔρευνας, προφανῶς ἔχουν σχέση μὲ τὰ γεγονότα ποὺ ἐπακολούθησαν καὶ εἶχαν σὰν ἀποτέλσμα οἱ Πραστιῶτες νὰ χάσουν τὶς περιουσίες τους. Πρὸς τὸ παρὸν στὰ ἀνοιγμένα ἀρχεῖα (Ἀρχεῖο τῆς Τσακωνιᾶς), ὑπάρχουν οἱ συνεχεῖς ὀχλήσεις ἐναντίον τοῦ πορθητῆ τῆς Ντροπολιτζᾶς Μανόλη Δούνια ἀλλὰ καὶ ἐναντίον τῆς οἰκογένειας Γούλελου γιὰ τὶς περιουσίες ποὺ εἶχαν δημεύσει οἱ Ὀθωμανοὶ Τοῦρκοι μετὰ τὰ Ὀρλωφικὰ καὶ ἐποφθαλμιοῦσαν οἱ ὀρεινοὶ γείτονές μας.
Ποιὸς ἐφόνευσε τὸν Δῆμο Πρασιῶν; ὁ ἔπαρχος Κ.Χ. Μάλλης
Ἀνάφορα τῶν κατοίκων τοῦ Λεωνιδίου πρὸς τὸν βασιλέα Ὄθωνα περὶ μὴ διαιρέσεως τῶν Πραστιωτῶν εἰς δύο Δήμους. Λεωνίδιον, Ὀκτώβριος 1835, χωρὶς μνείαν τῆς ἡμέρας. Ἐπεκυρώθη ὑπὸ τοῦ ἐκτελοῦντος χρέη συμβολαιογράφου Εἰρηνοδίκου Πρασιῶν τὴν 2.11. 1835 . Δημοσιεύεται εἰς τὸ παράρτημα τῶν ὁμοιοτύπων.
Οἱ κάτοικοι τῆς κωμοπόλεως Λεωνιδίου, ἐπαρχίας Πρασιῶν, ἰκετεύουσι τὸν Μεγαλειότατον Βασιλέα των ὅπως εὐδοκήση νὰ μὴ συγχωρήσῃ νὰ διαιρεθοῦν οἱ Πραστιώται εἰς δύο Δήμους, ἤ τουλάχιστον, ἂν τοῦτο δὲν ἐγκριθῆ, νὰ διατηρήςῃ πᾶς Δῆμος τὴν περιουσίαν καὶ ἂν εὑρίσκεται εἰς τὴν περιφέρειαν τοῦ ἄλλου Δήμου. Μεγαλειότατε! Πεπεισμένοι ἐνδομύχως οἱ κάτοικοι τοῦ Λεωνιδίου ὅτι ἡ Υ. Μ. προνοοῦσα ὑπὲρ τῆς εὐδαιμονίας τῶν πιστῶν της ὑπηκόων, ηὐδόκησε νὰ διατάξη τὴν σύστασιν τῶν Δημῶν μὲ τὸν καταλληλότερον τρόπον εἰς ἕκαστον τούτων, καὶ θεωροῦντες ὅτι ἡ διαίρεσις τῶν Δημῶν τῆς ἐπαρχίας των, τὴν ὁποίαν ἐσχεδίασε πρὸ πέντε ἤδη μηνῶν ὁ πρώην Ἔπαρχος Κυνουρίας, ἦτον ὁ πλέον ἀσύμφορος καὶ ἀκατάλληλος εἰς τὰ συμφέροντά των καί, εἰς τὰς χρείας των, καὶ εἰς τοὺς πατρικοὺς σκοπούς, ἔσπευσαν νὰ καθυποβάλωσιν εἰς τὴν ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν Β. Γραμματείαν τῆς Ἐπικρατείας ἐγκαίρως τὰς εὐλόγους παρατηρήσεις των μὲ δύο των ἀνάφορας. Καὶ ἐτόλμησαν συγχρόνως ν' ἀνάφερθουν καὶ εἰς τὴν Υ. Μεγαλειότητα, ἵνα εὐδοκήσῃ νὰ εἰσακούσῃ τὴν δικαίαν αἴτησιν των, ὥστε ἢ νὰ μὴ συγχωρήσῃ νὰ διαιρεθοῦν εἰς δύο Δήμους οἱ κάτοικοι τοῦ Πραστοῦ, ἢ τουλάχιστον νὰ διατηρηθῇ εἰς ἕκαστον, ὡς ἐκ τῆς ἀκίνητου περιουσίας ὠφέλειαι, ἂν καὶ κεῖται εἰς τὴν περιφέρειαν τοῦ ἄλλου Δήμου, ἀλλὰ μὲ βαθεῖαν λύπην τῆς ψυχῆς των ἔμαθον ἀπὸ τὸν ἔπαρχον των ὅτι δὲν ἐνεκρίθη ἡ δικαία των παράκλησις.
Ομοιότυπον από το αρχείο του Μιχαήλ Γούλελου ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ