© Copyright Philip Bekyros 2021. Except for the photos that belong to their creators as mentioned in the relevant captions.
Μια περιγραφή του Peter N Yiannos
Να
πως
περιγράφει
τον
παρθένο
βυθό
του
κόλπου
του
Μεξικού
ο
Peter
N
Yiannos,
στο
The
History
of
the
Tarpon
Sponge
Industry:
«...σαλπάρανε
μερικά
μίλια
μέσα
στον
κόλπο.
Κατέβασαν
τα
πανιά
και
ετοιμάστηκαν
για
την
στιγμή
που
περίμεναν
με
τόση
αγωνία.
Ήταν
η
πρώτη
φορά
που
ανθρώπινα
πόδια
θα
περπατούσαν
στον
βυθό
του
κόλπου.
Μια
μαγική
δύναμη
τους
έσπρωχνε
στα
μυστήρια
του
βυθού,
και
γεμάτοι
ελπίδα
έδρεψαν
τους
θησαυρούς
των
σπόγγων.
Η
επιστροφή
στο
Tarpon
ήταν
ένας
θρίαμβος.
Τα
καλά
νέα
έφτασαν
στην
Ελλάδα,
σ΄
όλο
το
Αιγαίο
και
ειδικά
στα
Δωδεκάνησα.
Ολόκληροι
στόλοι
πληρωμάτων
ήρθαν
από
τις
Σπέτσες,
Ύδρα,
Αίγινα,
Σύμη,
Κάλυμνο,
Χάλκη...
Κανείς
δεν
ήταν
παντρεμένος
ή
και
αν
ήταν,
είχαν
αφήσει
πίσω
τις
γυναίκες
και
τα
παιδιά
τους
στα
νησιά.
Η
μόνη
Ελληνίδα
στο
Tarpon
ήταν
η
Άννα
Κόκκορη,
γυναίκα
του
Γιάννη
Κόκκορη
που
είχε
φέρει
και
το
παιδί
τους
τον
Μιχάλη.
Το
πρώτο
Ελληνόπουλο
που
γεννήθηκε
στο
Tarpon
ήταν
η
κόρη
τους
Σταματίνα
το
1906.Ο
πρώτος
Έλληνας
δύτης
που
είδε
τον
κόλπο
του
Μεξικού
ήταν
ο
Δωδεκανήσιος
Δημοσθένης
Καβάσιλας
και
ο
δεύτερος
ο
Αιγινήτης
Στυλιανός
Μπέσης.
Οι
δύο
αυτοί
δύτες
κατά
την
περιγραφή
του
Peter
N
Yiannos:
«...
μείνανε
αποσβολωμένοι
από
τον
φυσικό
πλούτο
του
βυθού
που
βλέπανε,
χιλιάδες
σφουγγάρια
στόλιζαν
τα
παρθένα
και
ερημικά
χωράφια
του
βυθού.
Χιλιάδες
κοράλλια
όλων
των
χρωμάτων
και
μορφών
σαν
χοντρά
σταφύλια
σε
θαλασσινούς
αμπελώνες.
Πολύχρωμα
φτερά
παγωνιών
της
θάλασσας,
υπέροχοι
θαλασσινοί
κήποι
μέσα
από
τους
οποίους
κολυμπούσαν
ψάρια
όλων
των
ειδών.
Κάθε
10
λεπτά
οι
δύτες
στέλνανε
τα
καλάθια
γεμάτα
από
τα
καλύτερης
ποιότητας
σφουγγάρια
που
είχε
δει
ποτέ
ο
κόσμος...»
Το
1907
οι
σφουγγαράδες
σχημάτισαν
κοινότητα
για
να
ιδρύσουν
εκκλησία
και
εξέλεξαν
τον
Νικόλα
Πέππα
από
την
Αίγινα
ως
πρώτο
πρόεδρο.
Αυτός
ήταν
η
κινητήρια
δύναμη
για
την
κατασκευή
του
πρώτου
Ναού
του
Αγίου
Νικολάου
που
χωρούσε
250
άτομα
και
κόστισε
περίπου
3500
δολάρια.Η
ενορία
αναγνωρίστηκε από την Ελληνική Εκκλησία το 1908.
Αλλά
και
μετά
την
οργάνωση
της
Ελληνικής
Ορθόδοξης
Αρχιεπισκοπής
Βορείου
και
Νοτίου
Αμερικής
το
1922,
η
Εκκλησία
του
Αγίου
Νικολάου
συνέχισε
να
λειτουργεί
σαν
ξεχωριστή
κοινότητα
μέχρι
που
το
1976
αναγνωρίστηκε
από
την
Αρχιεπισκοπή
με
παρότρυνση
του
σημερινού
πρωτοπρεσβύτερου.
Δεν
ήθελαν
να
ανήκουν
στην
Αρχιεπισκοπή
ήθελαν
να
είναι
ανεξάρτητη
κοινότητα.
Η
Ελληνική
Κοινότητα
με
τον
καιρό
μεγάλωσε
και
έφθασε
το
1925
να
έχει
Ελληνικό
σχολείο
με
200
μαθητές.
Ο
ναός
του
Αγίου
Νικολάου
δεν
τους
χωρούσε
πια.
Έτσι
πήραν
την
απόφαση
να
φτιάξουν
καινούργιο.
Δεν
είχαν
όμως
αρκετά
χρήματα,
μόλις
20.000
δολάρια
στο
ταμείο
τους.
Τότε
η
πίστη
και
το
πνεύμα
συνεργασίας
και
αδελφοσύνης
και
προπάντων
το
Ελληνικό
φιλότιμο
έδρασαν
και
έδωσαν
τη
λύση.
Αποφάσισαν
λοιπόν
οι
σφουγγαράδες
το
καλύτερο
σφουγγάρι
που
θα
μάζευαν
σε
κάθε
βουτιά
να
το
χαρίζουν
στην
Εκκλησία.
Με
αυτά
τα
σφουγγάρια
που
ήταν
εκλεκτής
ποιότητας
και
προωθώντας
τα
σε
καλές
αγορές
της
Ελλάδας
επιτύγχαναν
μεγάλες
τιμές,
με
αποτέλεσμα
να
μαζέψουν
πολύ
γρήγορα
150.000
δολάρια.
Έτσι
οι
εργασίες
άρχισαν
το
1941
και
τέλειωσαν
το
1943.
Ο
νέος
ναός
του
Αγίου
Νικολάου
χτίστηκε
με
βάση
το
σχέδιο
της
Αγίας
Σοφίας
Κωνσταντινούπολης.Για
περισσότερα
από
50
χρόνια,
σ΄
αυτό
το
θέρετρο
των
18.000
κατοίκων
που
βρίσκεται
20
μίλια
νοτιοδυτικά
της
Tampa,
ο
εορτασμός
της
βάπτισης
του
Χριστού
γίνεται
με
τον
πλέον
επιφανή
και
χαρακτηριστικό
τρόπο
για
τις
Η.Π.Α..
Ο
καθεδρικός
ναός
του
Αγίου
Νικολάου
αποτελεί
το
επίκεντρό
του.
Υπολογίζεται
πως
δεκάδες
χιλιάδες
κόσμος
παρακολουθεί
τις
διήμερες
τελετές
που
περιλαμβάνουν
Αρχιερατική
Λειτουργία
και
Λιτανεία
από
τον
ναό
του
Αγίου
Νικολάου
στο
Spring
Bayou
με
κατάληξη
την
θεαματική
κατάδυση
στο
νερό
για
το
πιάσιμο
του
Σταυρού
από
δεκάδες
νεαρούς
έφηβους.Είναι
τόσο
σημαντικός
ο
εορτασμός
αυτός
για
την
κοινότητα
ώστε
το
1975
το
δημοτικό
συμβούλιο
ανακήρυξε
την
πόλη
επισήμως
ως
την
«Πόλη
των
Επιφανίων»
στις
Η.Π.Α.
Η
κοινότητα
όμως
αυτή,
ένα
ακόμα
πραγματικά
σπουδαίο
κέντρο
του
Ελληνισμού
στις
Η.Π.Α.,
χρωστά
την
ανάδειξή
της
στο
ταπεινό
σφουγγάρι,
ένα
πρωτόγονο
ερμαφρόδιτο
πλάσμα
που
διηθεί
64
ποτήρια
νερό
την
ημέρα
από
το
σώμα
του.
Κι
αυτό
συνδέεται
με
έναν
δαιμόνιο
Έλληνα,
τον
Λεωνιδιώτη
Γιάννη
Κόκκορη,
που
απεβίωσε
το
1944
στο
County
Duvall
της
Φλόριντα.Θα
πρέπει
όμως
και
εμείς,
στην
μητροπολιτική
Ελλάδα,
να
μην
ξεχνάμε
τους
πρωτοπόρους
Έλληνες
που
κάτω
από
αντίξοες
συνθήκες
δημιούργησαν
την
Ελλάδα
του
εξωτερικού.
Και
ένας
τέτοιος
άνθρωπος
ήταν
και
ο
Γιάννης
Κόκκορης
από
το
Λεωνίδιον
της
Κυνουρίας.
Ας
είναι
ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.
John Coccoris
John Michael Cocoris
Birth
17 Sep 1877
Leonidio, Regional unit of Arcadia, Peloponnese, Greece
Death
1944 (aged 66–67)
Jacksonville, Duval County, Florida, USA
Burial
Evergreen Cemetery
Jacksonville, Duval County, Florida, USA
Plot
Greek Section
Memorial ID
126727083 ·